Wenus od wieków przyciągała uwagę obserwatorów. Ze względu na wyjątkową jasność była znana już w czasach prehistorycznych. Dawniej uważano nawet, że gwiazda poranna i wieczorna to dwa różne obiekty. Dopiero z czasem odkryto, że chodzi o tę samą planetę. Jak wyjaśnia Błażej Wereszko, Wenus i Ziemia mają wiele wspólnego, ale podobieństwa kończą się właściwie na ich podstawowej budowie.
Mają niemal identyczny rozmiar. Średnica Wenus to około 12 100 kilometrów, czyli jedynie 5 procent mniej od średnicy Ziemi – opowiada prowadzący.
Warunki panujące na powierzchni Wenus trudno jednak porównać z ziemskimi. Gęsta atmosfera, składająca się w większości z dwutlenku węgla, oraz potężny efekt cieplarniany sprawiają, że średnia temperatura wynosi tam około 465 stopni Celsjusza. Ciśnienie atmosferyczne jest ponad 90 razy większe niż na Ziemi, a niebo przesłaniają gęste chmury zawierające kwas siarkowy. To właśnie dlatego Wenus jest najgorętszą planetą Układu Słonecznego, mimo że bliżej Słońca znajduje się Merkury.
W audycji nie zabrakło również historii podboju tej niegościnnej planety. Błażej Wereszko przypomina kolejne misje radzieckiego programu Wenera oraz amerykańskiego programu Mariner. Opowiada o pierwszych udanych pomiarach, lądowaniach sond i fotografiach powierzchni Wenus. Szczególne znaczenie miały misje Wenera 9 i 10, które przekazały na Ziemię pierwsze zdjęcia z powierzchni planety. Późniejsze badania radarowe pozwoliły natomiast odkryć rozległe obszary wulkaniczne, strumienie lawy i górskie wyżyny.
Naukowcy wciąż chcą lepiej poznać historię Wenus i odpowiedzieć na pytanie, czy w przeszłości mogła istnieć tam płynna woda, a nawet oceany.
Chcą się dowiedzieć, czy Wenus kiedykolwiek w przeszłości miała na powierzchni płynną wodę i oceany i co najważniejsze, co poszło nie tak, że nasza kosmiczna siostra zamieniła się w istne piekło – mówi Błażej Wereszko.
W drugiej części programu prowadzący podpowiada, jak odnaleźć Wenus na ziemskim niebie. Planeta jest obecnie widoczna krótko przed wschodem Słońca, nad wschodnim horyzontem. Jej widoczność będzie się poprawiać, a na początku stycznia osiągnie maksymalną elongację. Przez cały grudzień będzie można więc obserwować ją jako jasną gwiazdę poranną. Do jej dostrzeżenia nie potrzeba teleskopu ani lornetki, choć przy użyciu takiego sprzętu można zaobserwować charakterystyczne fazy Wenus.
Kiedy w drodze do pracy lub szkoły zobaczycie bardzo jasno świecący punkt na niebie nad wschodnim horyzontem, pomyślcie o tym piekielnym, niedostępnym i fascynującym świecie skrytym pod gęstymi chmurami – zachęca prowadzący.
Więcej astronomicznych ciekawostek można znaleźć w kolejnych odcinkach audycji „Niebo nad Malborkiem”. Błażej Wereszko zaprasza również na cykliczne zajęcia koła astronomicznego w Obserwatorium Szkoły Łacińskiej.